غزل کویری

سپید، سیاه

سیاه ،سپید

عمرم را به تمامی قدم زده ام

مو به مو

        پا به پای آیینه

همیشه مو کف دستم نبود

حالا خط به خط اش را در دست دارم

فردا که بارانی ست

خطها خطا می شوند بزرگتر از دستانم

                    و من به سپیدی تازه می اندیشم به همین سیاهی.